De grote gelijkmaker

Een scène op het ijs. Stijlvol bejaard koppel stapt warm ingeduffeld van de grasberm op het bevroren oppervlak van de grote plas. Mevrouw heeft een grote ‘kabas’ aan de arm en haalt daar een paar antieke schaatsen uit: vuilwit geworden, met houten zolen. Ze leunt op haar man om de schaatsen aan te trekken en na enkele minuten strekt ze haar stramme benen en verdwijnt ze uit het zicht. Meneer, zonder schaatsen, schuifelt achter haar aan. Het toertje zal maar een kwartier duren, dan hijsen ze elkaar weer de berm op. Kijk, daar word ik gelukkig van, en ik denk mevrouw en meneer ook.
Heideschaatsen

Jammer van die Elfstedentocht, maar er is nog zoveel ijs om uit te proberen. Waar zal ik komend weekend heen gaan? De Blankenbergse vaart? De plassen van Tervuren, de stemmige kerkvijver van Merchtem? Vorige zondag pionierde ik op de vennen van de Kalmthoutse heide. Een deel was al vrijgegeven, maar een grote plas was nog maagdelijk wit besneeuwd. Om als eerste door dat laagje van een paar centimeter te klieven met je schaatsen, ja, dat was mijn Dixie Dansercoermoment. ‘Je zweeft over de sneeuw, mama’, zei mijn dochtertje, ‘ik zie geen ijzer meer onder je voeten.’

Ik ben wel niet gek, dat ven is ondiep en uit ervaring van vorige jaren weet ik dat het ijs daar snel dik wordt. Maar, ik beken, het mocht niet, er stond een politiebordje. Na de middag was dat hek letterlijk van de dam en waagden veel meer mensen zich op de grote plas. Uit het noorden kwamen een paar bejaarde Nederlanders met een bijzonder toestel, een soort grasmaaiertje met een borstel erop gemonteerd. Al schaatsend veegden ze een pad vrij, en daaronder zat heerlijk nieuw, dik, zwart ijs. Een slingerend lint rond de plas.

Le ski des pauvres

Intussen was op de kleinere vennen een pak volk gearriveerd. Honden in alle formaten trokken sleeën voort, ik zag zelfs een babywiegje stevig vastgegespt op een glijtuig. Kleuters op dubbele ijzers, grote mensen met schaatsen uit alle tijdperken. Stoere hockeygasten hadden al een paar veldjes schoongeveegd en waren in de weer met sticks en wendbare schaatsen. En er daagden lange-afstanders op, in strakke pakken en met noren of klapschaatsen met lange messen. Nederlanders vaak, die met forse slagen van hun lange benen snel aan de horizon verdwenen.

Het ijs is een grote gelijkmaker, tussen jong en oud, dik en dun, arm en rijk. Zoveel mode als er bestaat in de ski-uitrustingen, zo heerlijk onmodieus zijn veel schaatsers.

Bonk!

Eerder van de week probeerde ik een vijver in Oud-Heverlee uit, plaatselijk ‘het zilvermeer’ genoemd, een schitterende plek met een vogelkijkhut. De sinaasappelzon hing laag boven het ijs, er scheerden vriesganzen in v-vorm over. Zelfs de boswachter bevond zich op de plas. Tegen het eind van de middag werd ik nog eens herinnerd aan de hardheid van de natuurelementen: door een verkeerd maneuver met een slee viel ik achterover op mijn hoofd. Zonder veel erg. Drie jaar geleden ‘pakte ik ook zo’n post’ op de Damse Vaart, ik had een richel van een bevroren tak niet gezien. Een week pijn aan de ribben, ter herinnering aan een perfecte dag op het ijs.

De wind die snijdt, die loopneus, mijn ijzers die van kras-kras-kras gaan, het ideale tempo vinden, met weinig passen en veel doorglijden en wiegen van links naar rechts, stoppen en in het ijs naar luchtbellen kijken, niet te lang stilstaan want anders krijg je het koud, een thermos thee in een tas aan de kant, glimlachen naar andere schaatsers, iedereen blij. Puur geluk, gratis en voor niets. Dank u moeder natuur.

De grote gelijkmaker: lees deze tekst op destandaard.be

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s