Intimiteit? Intimidatie!

(een tekst van drie jaar oud, nog altijd actueel…)

Ik hoop dat het goed gaat met Martine Tanghe, dat ze voorspoedig herstelt en dat we haar snel weer op het journaal zien, de grande dame van het nieuws die ik elke dag mis. Ik hoop ook dat geen enkele krant of boekske aan haar bel hangt om nu al haar exclusieve rentree-interview te fiksen.

Ik heb het helegans, maar dan ook totaal gehad met van die getuigenisinterviews, testimonials, publieke biechten of hoe je het ook wil noemen, van hele en halve BV’s die “openhartig” praten over hun geluk of ongeluk. Met de nadruk op dat bezittelijke voornaamwoord. “Mijn” kanker, “mijn” burn-out, “mijn” depressie, “mijn” faillissement, “mijn” miskraam, “mijn” scheiding, “mijn” moeizame uit de kast komen, “mijn” demotie ( jaja, gewoon werknemer zijn in plaats van manager is tegenwoordig ook al een aandoening).

Wat is daar de zin van?  Ofwel wil iemand het van zich af vertellen of schrijven. Welaan dan, koop een vers dagboek. Regel een extra reeks sessies bij je zielenknijper. Praat met je kat voor mijn part. Het zijn mijn zaken niet.

Ofwel heeft iemand het idee dat zijn of haar verhaal andere mensen zal helpen. Midden uw miserie nog denken aan uw medemens, chapeau! Opdat lotgenoten zich herkennen in uw probleem. “Aha! Die heeft dat ook!” Alsof ooit twee mensen op deze bol hetzelfde zijn. Zoek een zelfhulpgroep of richt er een op.

Ijdelheid der ijdelheden

Heb ik een slecht karakter als ik denk dat het voor sommige mensen zaak is om in het nieuws te komen/ te blijven, zelfs met slecht nieuws?  Vanitas vanitatum et omnia vanitas. En al dat exhibitionisme maakt van mij een voyeur, een rol die mij niet ligt.

Ik heb zelf eens zo’n interview gemaakt met Open VLD’er Guy Vanhengel. De man had een burn-out gehad, en na enkele weken was hij tot spreken in staat. Hup, ik daarheen. Vanhengel de vriendelijkheid zelve zoals we hem kennen. Maar wat moest ik vragen? Gaat het? Niet met Brussel, niet met de begroting, niet met de liberale partij, maar met u? Enfin, gesprek ingeblikt en uitgezonden. Groot was mijn verbazing toen er complimenten kwamen, genre “sterk getuigenis, zeg”. Het proefde zuur in mijn mond.

Grenzen

Die persoonlijke ontboezemingen kwam je vroeger alleen in de echte kappersboekjes tegen. Nu dringen ze door tot de “kwaliteitspers”, die natuurlijk al die bijlagen gevuld moet krijgen tegen het weekend.  Of al die magazines op radio en tv. Zouden er BV’s zijn die hun eigen miserie aanbieden? Vast wel.  En dan maar zeuren dat de fatsoensgrenzen van de media vervagen, als je de paaltjes zelf verzet.

Ik word bekeken dus ik besta

Alles moet tegenwoordig in de publieke arena. Ik ben niet echt vermagerd, tenzij ik daar een boek over schrijf. Ik heb niet echt leren hardlopen, tenzij ik een marathon haal, liefst met een camera erop. Ik heb niet echt ontslag genomen, tenzij ik in de krant verklaar dat “ik meer tijd bij mijn gezin wil doorbrengen”. Wat is er mis met gewoon, privé, in stilte, je leven leiden? Hardlopen, vermageren, ziek worden, genezen, rouwen, juichen, elke dag bezig zijn met je kinderen?

“Wat voelde je toen?”, “wat ging er door je heen?” zijn vragen die alleen mijn naaste medemensen me mogen stellen. En vice versa. Hoewel …nu ik er over nadenk…  ik misschien wel “mijn” confituurmakerij aan een krant kan slijten, want die neemt toch wel ziekelijke proporties aan.

Kristien Bonneure, deredactie, 25 mei 2012

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s