Heb ik iets gemist? – 3 februari 2014

Vandaag ga ik weer aan de slag bij Cobra.be, na enkele maanden verlof zonder wedde om te doen wat ik graag doe: lezen, wandelen, schrijven. Ik kan iedereen zo’n hap uit de tijd aanbevelen. ‘Uit de tijd’ is precies wat ik bedoel.
Als je in je element bent, dan rekt en strekt jouw tijd zich zeer naturel, los van die van anderen. Henry David Thoreau zat twee jaar in zijn beroemde hut aan Walden Pond. Toen hij weer eens een ochtend mijmerend had doorgebracht, vond hij dat geen tijdverlies. Het was net tijd die bij de andere werd opgeteld, in plaats van afgetrokken. Het zal geen toeval zijn dat ik de laatste tijd wel meer mensen tegenkom, die de pauzeknop van de chrono hebben ingedrukt. De ene werkt halftijds, ook om het gezin te plezieren, maar toch vooral om zijn eigen passie de tijd te gunnen die haar toekomt. Twee anderen zijn aan een heus sabbatjaar bezig. Om alles even op een rij te zetten. Het zal ook geen toeval zijn dat we allemaal veertigers zijn.

Café Halfweg

Halverwege is een goede plek om te vertoeven. Op oude wegen zie je nog wel eens een café dat ‘Huis ten Halve’ heet of in Engeland ‘Halfway House’. Een barkruk daar is een vuurtoren, om terug en vooruit, naar vroeger en later te kijken. Of een weegschaal met links heimwee en rechts verlangen. Een frisse pint in café halfweg is al genoeg. Dat is het leukste aan stoppen en halt houden, namelijk dat er niets meer moet. Dagen zonder sms en telefoon: heerlijk. Niemand die me iets te vragen heeft, en ik die niemand iets te melden heb. De stroom mails kun je natuurlijk niet indammen, maar het was verfrissend om af en toe, niet eens dagelijks, aan de oever te staan en er gewoon naar te kijken, zonder te vissen. Soms was de belangrijkste gebeurtenis van de dag het voorbijrijden van de vuilniskar.

Braakliggen

“Hard werken en het druk hebben zijn ongeveer de hoogst denkbare aanbevelingen en rechtvaardigingen die we van onze tijdsbesteding kunnen geven,” schampert de Nederlandse filosoof Ton Lemaire. Hij houdt een pleidooi voor braakliggen. Net zoals akkers er wel bij varen als ze een tijdje onbewerkt braak blijven liggen, geldt dat ook voor de mens. En kent u Daniel ‘EQ’ Goleman nog, de goeroe van de emotionele intelligentie? In zijn nieuwe boek schrijft hij over aandacht en focus, maar de standaardinstelling van de mens is volgens hem toch de dwaalgeest. “Het feit dat ongeveer de helft van ons denken uit dagdromen bestaat geeft al aan dat er vast wel een reden is geweest om de mens hersenen te geven waar ruimte is voor fantasie.” Zonder verbeelding zouden we saaie vergaderingen en oeverloze presentaties niet overleven. “Death by Powerpoint” kan vermeden worden door te dagdromen. Ook arbeidspsychologen houden een pleidooi voor ruimte en tijd om te reflecteren. Dat komt op de lange termijn werknemer en werkgever ten goede. Maar dan zijn we al weer utilitair aan het wezen. Sabbattijd moet niet opbrengen. Tenzij een beetje peace of mind. Ik heb een poosje in de nieuwe Stiltehoeve Metanoia van Bond zonder Naam in Damme verbleven, een ideale plek voor zo’n hap uit de tijd. Wandelend in de polders, avec un ciel si bas qu’il fait l’humilité, kwam ik een kapelletje van Onze Lieve Vrouw van de Waterhoek tegen: “beschermster tegen de moderne kwalen”. Ik hoop dat ze me bijstaat vandaag, nu de stress me weer door de keel giert. Heb ik iets gemist? Heb ik iets gemist?: lees deze tekst op deredactie.be
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s