Close

Altijd prijs, altijd gewonnen

 

De jury van de Gouden Boekenuil heeft dus één boek gekozen uit 390 romans, verhalenbundels of literaire non-fictie die vorig jaar zijn verschenen: De republiek van de jonge Nederlander Joost de Vries.

De jury heeft dus appels met citroenen vergeleken, stukjes barnsteen met panda’s, een maan van Saturnus met een glas single malt whisky. Denk vooral niet dat zo’n jury, als door de heilige geest aangeblazen, unaniem op één boek landt. Ik zat enkele jaren geleden in de jury van de Debuutprijs en straks sla ik aan het lezen voor de Groene Watermanprijs. Zoveel boekenlezers, zoveel meningen. Dat merk ik ook op de redactie van Cobra.be, gelukkig maar.

Muzikant Roland Van Campenhout maakte zich een poos geleden vrolijk over de ‘Gouden Kust-Mijn-Kloten’. Er is natuurlijk een inflatie aan prijzen: de Gouden Boekenuil, de Libris- en AKO-prijzen, de Debuutprijs, Boekenleeuwen en -pauwen, de Hercule Poirotprijs, de Bronzen Boekenuil, de Herman de Coninck- en de Groene Watermanprijzen, om alleen nog maar in de letteren te blijven. En ik vergeet er vele.

Het is uiteraard de bedoeling van de organisatoren, maar de media hebben te veel aandacht voor die prijzen. Ze zijn wat ze zijn: momentopnames. Eerlijk gezegd vind ik een carrièreprijs veel zinvoller. De redenering ‘je bent maar zo goed als je laatste werk’ is afschuwelijk. Er zitten ups en downs in de loopbaan van elke boeiende kunstenaar, van elke mens tout court. Wie bepaalt er, en wanneer, wat een up is en wat een down?

The winner takes it all, bij een wedstrijd, en de nummers twee en verder worden schandelijk en instant vergeten. Ik weet niet of competitie ooit ‘gezond’ is, zoals de staande uitdrukking zegt. Als op de winnaar na iedereen verliezer is. Ik ben voor inclusief, niet voor exclusief, voor en-en in plaats van of-of, en voor duizend bloemen laten bloeien.

Helaas marcheer ik mee en deel ik ook sterren uit aan boeken, omdat dat moet van mijn baas. Ik vecht elke keer tegen de aandrang om achter mijn naam onder een stuk te schrijven: ‘één mening van vele’. De wereld is chaotisch, de menselijke drang om alles te ver-lijsten en te ordenen is navenant groot. Alleen zit er een groot gevaar voor een mattheuseffect in verscholen. Wie veel sterren of koksmutsjes krijgt, ‘scoort’, en krijgt daarna nog meer succes.

Iedereen met hersens spuwt met recht en rede op de ratingbureaus, die zoveel onheil hebben aangericht in de economie, met hun als waarheid verpakte oordelen. Het is vreemd dat bij uitstek de culturele wereld geen graten vindt in diezelfde subjectieve rating van kunst.

Lees deze tekst ook in DS Avond, vrijdag 25 april 2014

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Back to top
%d bloggers like this: