uit ‘Stil leven’

Het is nog donker, net voor dageraad, een uur of vijf ’s ochtends en ik zit in de ruïnekerk van de cisterciënzerabdij van Villers-la-Ville. Ik ben niet alleen, ik zit in een publiek. De stilte is zwanger. Ik hoor alleen de motregen op mijn jas, en in het duister, stappen op het zand op de vloer. Draaibewegingen van een voet, uitschuivers, snel en traag. En dan schreeuwt een man het uit. Hij is een danser van het Rosas-gezelschap van Anne Teresa De Keersmaeker. De voorstelling Cesena is begonnen. Ik hoor de dansers ademen, hijgen, hun ribbenkasten tegen de grond smakken, hun handen langs elkaars lijf strijken. De mannen en vrouwen van Graindelavoix zingen eeuwenoude muziek, ongepolijst, één stem, veelstemmig, één zin, een lied, in een cirkel, in een rij, achter pilaren, alleen en in dialoog. De klank wordt geboren in stilte en verdwijnt er weer in. Wat klinkt dat perfect in deze kerk, zelfs al is het dak er af. Zonder geluidsversterking, zonder belichting. Achter grijze regenwolken komt de zon op. Het schemert, het wordt licht. Alles werkt hier samen: de dansers, de zangers, de natuur en dit gebouw, of wat er nog van rest. Ik heb één van de meest indrukwekkende voorstellingen van mijn leven meegemaakt, bedenk ik, wanneer ik in een kloostergang opwarm met een beker koffie, terwijl het water met bakken uit de hemel valt. Virginia Woolf zou dit een moment of being noemen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s