Inzicht

Luisteren is onderschat. We zijn er zo op gebrand om ad rem te zijn. Als je, terwijl iemand iets zegt, al bezig bent met een antwoord klaar te hebben, dan ben je niet aan het luisteren. Uiteraard gaat die rustige aanpak in tegen de verbale pingpong die we nu overal zien: in de media, in de politiek en zelfs in ons privéleven.

We hebben veel overboord gegooid in onze drang naar volledige openheid en transparantie. Op een gegeven moment werden de redacties radio, tv en online van de VRT-nieuwsdienst samengebracht in een landschapskantoor, ter grootte van een voetbalveld. Alle functies liepen plots door elkaar. Niet het werk op zich, maar alle ruis die op de werkvloer rondhing, bezorgde me stress. Het was vechten om je te kunnen concentreren. Ook in de privésfeer was er die trend om alle tussenmuren te slopen. Een loft zonder deuren: vreselijk. Ik wil niet alles horen wat mijn huisgenoten doen. Ik zonder me soms graag even af. Als het echt nodig is, weten ze me wel te vinden.

Als ik me even verwijder van mijn gezin of mijn collega’s heb ik nooit het gevoel dat ik op de vlucht sla. Mocht het echt iets escapistisch hebben, dan zou je er volgens mij geen deugd van ondervinden, omdat je in dat geval in zekere zin toch de drukte meeneemt. Net zoals je in de stilte beter de verschillende geluiden onderscheidt, zo krijg je ook een scherper zicht op jezelf, in verhouding tot andere mensen. In die rust wordt het meteen duidelijk wat waardevol voor je is. Ik kom er altijd sociaal gesterkt van terug. Ik heb geen aanleg tot het kluizenaarschap.

 Ik grijp de kleine momentjes aan. Zoals het wachten op het treinperron. Met alle zintuigen open. Daardoor zie ik dingen die anderen niet zien. Een insect of een sluipende kat. Het station Meiser is eigenlijk compleet verwaarloosd, maar in de begroeide bermen zitten heel wat beestjes. Achter het scherm van de krant of de smartphone sluiten we ons te veel af. Als ik mijn boterhammetjes ga opeten in het bos achter de VRT, dan heb ik mijn gsm niet mee. Wie is er nu zo onmisbaar dat hij geen uur zonder telefoon kan? We praten dat onszelf aan.

Het ouderlijk huis stond vol met boeken. Mijn vader sloeg, als hij kon, alle kasten aan. Zovele jaren later mag ik voor Cobra.be voltijds met boeken bezig zijn. Dat ervaar ik als een enorme rijkdom. Soms denk je: er is al zoveel, wat valt er nog te schrijven? En toch heb je elk seizoen een mand vol wonderlijke nieuwe fictie en non-fictie. Ik heb enorm veel bewondering voor de werkkracht, de verbeelding, het metier van die auteurs. Van een goed boek word ik goed gezind. De menselijke creativiteit blijft me verbazen.

Ik heb 20 jaar lang in seconden moeten rekenen. Geen sprake van dat je een stuk tien seconden langer kon maken. Dat minutieus maatwerk was spannend en fijn, maar het voelt goed om nu ook al eens de ruimte te krijgen om iets dieper uit te spitten. Om die reden vond ik het niet erg om van de grootste tent van de VRT, de nieuwsdienst, naar de kleinste tent te verhuizen. Cobra.be heeft weliswaar een kleiner, maar een kritisch en dankbaar publiek.

Een planner ben ik niet. Geen idee wat de toekomst me brengt. Ik laat het op mij afkomen. Tevredenheid bereik je, volgens de boeddhisten, door je niet extreem te verzetten en tegelijk niet extreem te verlangen. Ik heb steeds minder het gevoel dat ik nog van alles moet. Er ligt nog een stapel werk op me te wachten, maar het zou verstikkend en beklemmend zijn om daar nooit wat afstand van te kunnen nemen.

Mijn blog op redactie.be dient niet om de zoveelste controverse op gang te brengen. Ik blijf weg van het geschreeuw in de media. Tirades zijn natuurlijk interessant. Het is best moeilijk om daar iets positiefs tegenover te plaatsen. Vandaag ging er een kaartje rond voor een collega die afscheid van ons neemt. Je appreciatie voor iemand verwoorden, kost veel meer moeite dan een kwade brief naar Belgacom sturen. Gelukkig heerst op Cobra.be een positieve sfeer. Als we vol zijn van een mooie productie, dan delen we met plezier dat enthousiasme.

Kristien Bonneure (48) is de dochter van schrijver en uitgever Fernand Bonneure. Na 20 jaar voor de radionieuwsdienst gewerkt te hebben, stapte ze in 2011 over naar Cobra.be, de cultuurwebsite van de VRT. Ze heeft ook een persoonlijke blog op deredactie.be. Zo pas schreef ze een boek over stilte, Stil leven. Een stem voor rust en ruimte in drukke tijden, uit bij Lannoo.

Peter Van Dyck, Knack Weekend, 2 juli 2014

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s