Vrees niet

Ik moet bang zijn dat het licht zal uitgaan, deze winter. Afschakeling, délestage, klinkt alsof een man in een grijze stofjas –tsjak!- met een grote hendel aan levensbeëindiging doet. Ik moet bang zijn van IS, van ebola, van paddenstoelen in het bos. Angst is altijd een slechte raadgever, ben ik bang.

Een burgemeester voorspelt het einde der tijden. De liften blijven hangen, de winkeldeuren staan gapend wijd open, er zullen plunderende bendes opduiken, terwijl de vliegtuigen uit de lucht vallen en de auto’s op elkaar knallen. Kou en honger zullen we lijden, want alle distributie zal stilvallen. Door de duistere straten zullen de vier ruiters van de Apocalyps galopperen. We zullen elkaar opeten.

Black-out huisruil

OK. Het gaat over enkele uren geen stroom, een week op voorhand aangekondigd, volgens een precies schema. Dan is het in Kosovo een stuk spannender. Kaarsen en zaklampen liggen daar immer binnen handbereik. Elke dag weer valt de elektriciteit uit en trekken de generatoren zich met een diepe drone op gang. Zelfs in Europa, dus. Om van de rest van de wereld maar te zwijgen, dat grote onverlichte lichaam rond dat heldere naveltje Vlaanderen.

Vier uur geen stroom? Dat wordt een huis vol kaarsen, waar iedereen zich met een dikke trui rond de tafel, de barbecue of de vuurkorf zal scharen. De partijtjes Risk zullen bitter worden bevochten, nog nooit zullen zulke mooie woorden op het Scrabblebord hebben gelegen. Duisternis, kou en honger brengen iedereen weer bij elkaar. Helaas ligt mijn stad Vilvoorde in geen enkele afschakelingszone. Ik denk erover aan huisruil te doen. In wiens huis (liefst met een schapenvachtje voor de open haard) mag ik gaan wonen als daar het licht uitgaat?

Er is weinig te vrezen. Met de sterfte tijdens de afschakeling zal het wel meevallen. Hoogstwaarschijnlijk kunnen we negen maanden later zelfs een hele hoop verse kindjes verwelkomen. De black-out baby’s.

Vrees alleen de angst

Ik ben ook niet bang van een Limburgse bende Soprano’s. Of toch minder dan van hun advocaten, die heel veel woorden nodig hebben om hun geweten op te blinken. IS jaagt mij evenmin schrik aan. De kans dat een teruggekeerde gek dood en vernieling zaait is infinitesimaal kleiner dan het reële risico voor wie in Irak of Syrië ook maar enigszins uit de pas loopt. Ik ben niet bang van ebola, ik vrees wél dat we collectief ons hoofd afkeren van een zwartjesziekte.

Je geen schrik laten aanjagen is een dagelijkse strijd. Het leger ‘scaremongers’ en ‘marchands de peur’ is groot. Verzekeraars, preventieprofeten, controlefreaks, politici, media: ze leven van uw en mijn angsten. “Say! Fear is a man’s best friend. You add it up, it brings you down,” waarschuwt John Cale. Zelfs van paddenstoelen horen we bang te zijn. Ik ben vorige week op mijn buik gaan liggen om onder de hoedjes van kei-giftige vliegenzwammen te kijken. Kweetet. Een onverantwoord risico.

Lees deze tekst ook op deredactie.be
Advertisements

One thought on “Vrees niet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s