Zoutkrabber expedities – Peter Holvoet-Hanssen

De voormalige stadsdichter van Antwerpen combineert een waar gebeurd oorlogsgetuigenis met een verzonnen verhaal over een onmogelijke liefde. Holvoet-Hanssen noemt zich dichter én troubadour. Verteller dus, en dat is hij ook in deze dubbelroman, waar hij de lezer al in de eerste zin uitnodigt: “Welkom in mijn nomadentent.” Het eerste deel is het verhaal van de Nederlander Leen Pul. Als jonge snaak was hij ‘vrijwilliger’ om tijdens de Tweede Wereldoorlog in Duitsland voor de Duitse oorlogsindustrie te werken, zonder enige sympathie voor de nazi’s overigens.

De oorlog loopt op zijn einde; de geallieerde bombardementen nemen hand over hand toe. De rantsoenering loopt mank en Leen raakt gewond aan z’n voeten. Toch helpt hij waar hij kan. Bijvoorbeeld om slachtoffers te bergen in een schuilkelder die achttien voltreffers van de Britse luchtmacht heeft gekregen. “Sommige slachtoffers zijn verminkt, andere zijn stijf in elkaar gekrompen, een enkeling halen we boven met een wonderlijk vredig en gaaf gelaat. Jonge vrouwen en oudere mensen, kinderen en baby’s, allemaal zijn ze dood…”.

Holvoet-Hanssen schrijft de harde feiten van oorlog en ontbering sober en des te krachtiger op. Het is het uiteinde van de oorlog zoals we dat niet goed kennen; het verhaal van de Duitse verliezers, en de moeizame terugkeer van Pul naar Nederland.

Finbar & Louise

“Thuiskomen”, dat is blijkens het voorwoord van Holvoet-Hanssen het thema van de hele roman. Leen Pul ontsnapt uit de chaos en baant zich een weg naar huis. In het tweede deel zijn het twee mensen van nu die hun weg zoeken. Finbar en Louise. “Zij wil nestelen, maar hij moet haar ontwortelen. Het is een spirituele daad”. Familiebanden spelen een grote rol. In essentie zijn ze elk een schelpenhelft, op zoek naar de andere schelp. Wees gewaarschuwd: dit is een scheepvaart- en zeeverhaal, met veel Fishermans’s friend-metaforen.

‘Finbar en Louise’ is in sprankelend en springerig Nederlands geschreven, speels, sprookjesachtig en poëtisch zoals we dat kennen van Holvoet-Hanssens gedichten. Het verhaal schiet wel wat teveel alle richtingen uit (van Oostende over Antwerpen naar Brazilië, Estland en het Tahrirplein in Caïro). Minpunt is ook dat de dialogen niet altijd even naturel klinken. Wel leuk is de vertelstem van Holvoet-Hanssen zelf, die commentaar geeft op de protagonisten én op de actualiteit, als een Grieks koor. Op het eind haken de beide delen van deze roman in elkaar, en kruisen levens zich op hun “long and winding road”.

[Zoutkrabber expedities van Peter Holvoet-Hanssen is uitgegeven bij Prometheus, 2014, 218p]

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s