Topblog

Hehe … alle eindejaarslijstjes, die volgens een psycholoog enkel dienen om je van anderen te onderscheiden, hebben we gehad. Helaas zijn er nu ook vooruitblikken met mensen en dingen die het zullen màken in 2015. “De namen die dit jaar de show zullen stelen”. De game changers, high potentials, movers en shakers, want in het Engels klinkt dat toch wat sjieker. Zou ik die artikels eens bijhouden om over twaalf maanden te checken wat er van al die subjectieve belofte geworden is?
Slaaf van de lijst
De lijsterij mag van mij mee met de kale kerstboom. We zijn de slaven van onze eigen en van andermans lijstjes. To do and to do not. Oplijsten is het lelijkste werkwoord. Ik schrijf alleen mijn boodschappen op een briefje en soms een paar dingetjes als ik werk. Papiertjes die ik daarna opgelucht ritueel in de mand mik. Verder kijk ik niet. Aan mijn lijf geen goede voornemens.

Terugblikken is wel fijn. Ik heb -enkel en alleen voor mezelf- opgeschreven wat ik leuk en niet leuk vond in 2014. Toen ik tot mijn aangename verrassing zag dat de blije rij langer was dan de rotzooi, was het experiment geslaagd. Overigens had ik weinig onderwerpen gemeen met medialijstjes. (Ja, dus, lijstjes dienen om je van anderen te onderscheiden!) Heb ik op een andere planeet geleefd in 2014? Vooruit, ik verklap één ding: op mijn pluslijst stond dat op een memorabele dag vorige zomer niet één, maar twee hoppen mijn pad gekruist hebben. En wat lees ik nu? De hop staat … op een lijstje van Natuurpunt met dieren die stilaan migreren van Zuid- naar Noord-Europa.

Dalpolitici

Sta je op de lijst of sta je er niet op, that’s the question. Een beoordelingsmaatschappij zoals de onze leeft bij de gratie van punten, a-b-c-attesten, rankings, sterren, strepen, koksmutsen. Ophemelen of neersabelen. Zwart of wit. Winnaars en losers. Ik zie alleen maar toppolitici, topmanagers en topsporters op tv. Dat moet vermoeiend zijn, zo elke dag op de toppen van je tenen je toppistolets bij de topbakker moeten halen. Over topverpleegsters en topvuilnismannen hoor je nooit iets. Evenmin over een daladvocaat of een dalkok. Wie een dipje heeft valt van iedere lijst.

Niets te bewijzen

Het gaat echt ver. Niet alleen zetten we andere mensen in een oogwenk weg als goed of slecht, maar tegenwoordig moeten we ook onszelf aanprijzen in profielen allerhande, om ons te verkopen/in stand te houden/interessant te blijven/niet vergeten te worden/te verantwoorden/niet ontslagen te worden. Hé, baas, hé, minister, hé lief, dit is mijn meerwaarde. Mag ik nu blijven? Mag ik bestaan?

Een stille wens voor 2015: niks in de aanbieding hebben, niets te bewijzen, voor niemand de schijn moeten ophouden. Minder doen, meer zijn. Meer ‘dagen zoender skoen’ zoals ’t Zesde Metaal zingt, in de wereld van Walter De Buck, ‘ne wereld waar da ’t al vanzelves goat’. Dat worden topdagen!

Lees deze blog ook op deredactie.be.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s