Partner

Het verdict viel eind januari-begin februari 2015. En omdat er weinig tijd was tussen de eerste vermoedens en de bikkelharde diagnose, viel de bodem uit de doos van ons leven. Meteen stond het programma voor het hele jaar vast: alles schrappen en agenda’s weg.

Wij, dat zijn Kristien, toen 49, Lucas, 60, en 2 pubers van 16 en 13. We moesten snel bekomen van de ontreddering, en de kinderen op de hoogte brengen. Ook bij hen verslagenheid en verdriet, tranen en vragen. De zoon van 16 deed het meteen een stuk slechter op school, al kan dat ook te maken hebben met het sowieso op veel vlakken moeilijke vijfde jaar. De dochter, een ontluikend jong meisje, was vooral geïnteresseerd in de medisch-biologische aspecten. Gelukkig ging het niet om een erfelijke kanker.

De dokter-kankerspecialist was eerlijk en helder:  doodgaan was geen optie, maar Kristien er door halen zou een langdurig programma zijn, de full monty. Chemo in allerlei gradaties, amputatie, bestraling, revalidatie. De reconstructie moet nog komen. Tegen dan is de terugbetaling geregeld…

Het team van Gasthuisberg  was fantastisch, van chirurg over verpleegster tot psychologen en vrijwilligers. Ook dank aan mijn werkgever die mij geen diensten meer gaf op moeilijk vervangbare ogenblikken, avonden en weekends dus.

Er ontstond een nieuw ritueel in ons leven: de chemo op vrijdag. Die vrijdagen waren op de duur een gezellig rustpunt. We hadden meestal een ruimte alleen, we namen een “leesportefeuille” mee, we deden wel eens een dutje, ik haalde het vettigste broodje in het cafetaria.

Op het ogenblik dat de eerste chemodruppel uit de baxter viel, stroomden de tranen, maar kijk, precies toen verscheen als bij toverslag de zon boven het ziekenhuisgebouw aan de overkant. Een paar maanden later zagen we een perfecte zonsverduistering. Dat de afdeling oncologie zo weinig mogelijk aan een ziekenhuis deed denken, hielp ook sterk.

De kinderen wenden snel aan de nieuwe situatie. Er waren voordelen. Mama was bijna altijd thuis, kookte zelfs  voor ons. Ze ging  resoluut voor meer vegetarisch, fruit, verse groenten, thee, sappen. “Kanker hebben is eigenlijk wel gezond”, zei mijn argeloze zoon.

Eén keer trok ik naar de hulpgroep voor partners van kankerpatiënten. Het was leerzaam, alleen al om te vernemen dat nog erger bestond, al stemde mij dat immens droevig. Zo hadden een paar echtgenoten  een weinig bekende smerige en ongeneeslijke variant te pakken, misschien omdat ze ooit onwetend met asbest hadden gewerkt. Een vrouw met kanker kreeg almaar heviger aanvallen van jaloezie; ze beschuldigde haar doodbrave trouwe toegewijde man er op basis van krankzinnige feitjes van dat hij een ander had.

Kristien  was dankbaar omdat de kinderen en ik een omgeving van normaliteit creëerden. Gelukkig was het een mooi voorjaar. Ze volgde nog nauwgezetter dan tevoren de evolutie van lente en zomer, van bloei en groei in de tuin, de bewegingen van de wolken, de geur en smaken van fruit.  De bijtjes en de bloemetjes dus, o ironie. Kanker en chemo veranderen het lichaam, da’s zeker. Erotische verlangens, zelfs gedachten ebben snel weg. Een wonderlijk lief lijf was niet langer een tempel van warmte, mildheid, moederschap, heerlijke erotiek maar een kluis van ziekte.

Dat uitgerekend zoiets als borstkanker bestaat, en dat zeker 1 op de 9 vrouwen, in het westen althans, het krijgt, is  een cynische aberratie. Vrouwen hebben al met zoveel extra’s af te rekenen: zwangerschap, bevalling, menstruatie, menopauze en dan nog borstkanker. Zal ’t gaan ja!!

Ik zegde het een paar keer en ik meende het voluit: als ik Kristien had kunnen bevrijden door een dubbele teelbalkanker en prostaatproblemen, ik zou zonder aarzelen getekend hebben. En doe er nog een gebroken ellenboog bovenop.

En dan de amputatie. De operatie slaagde goed; de littekens zijn niet afstotelijk. Maar toch.  Noem me geen borstenman, maar ik ben toch al ruim 20 jaar gek op haar boezem. De  amputatie bracht ook mij uit evenwicht. Eén borst. Hoe droevig,  hoe zichtbaar te weinig… Jammer, zei een vrouw in de winkel die een prothese aanmat, je hebt zulke jonge borsten. Een hulpeloze poging om te troosten.

Ik wankelde. Ik vond 2015 sowieso al een kankerjaar met moorddadige aanslagen, uitzichtloze gruwel in Syrië en Irak, zoveel jonge verkeersslachtoffers, ellendige verkiezingsuitslagen, triomferende populisten… Ook op het werk begon veel mij tegen te vallen. Ik begon zelf te kankeren.

Eén keer liep ik weg uit Gasthuisberg, omdat een nochtans vroege consultatie maar niet begon en net op die dag het personeel, niet van de kanker-afdeling voor alle duidelijkheid,  slordig en afstandelijk was. Ik heb dikwijls schreeuwend en alles en iedereen verwensend rondgedoold, meestal in een bos, soms in een eenzaam huis, 1 keer op het werk. Vergeef mij, Leen, dat ik  brutaal tegen je uitviel, zo onrechtvaardig, mijn laffe ergernis had eigenlijk iemand anders moeten treffen.

Ik vertelde er over aan oudere vriend Johan. Je hebt je heel kranig gehouden, zei hij, maar nu krijg jij je weerslag. Die is maanden nog niet voorbij. Komt ook omdat 2016  in de wereld gewoon 2015bis is.

Het gaat nu erg goed met Kristien. Ze werkt opnieuw, met enthousiasme en inzet. De gezondere voeding is gebleven. De kinderen zijn ouder en wijzer en meer zichzelf. Ons huis takelde af maar de strijk is altijd gedaan, dat is mijn punt van eer. En we vinden Maggie De Block de beste minister van het hele land.

Lucas in De Morgen, 17 september 2016

Advertisements

7 thoughts on “Partner

  1. vivapo

    Ik word hier heel stil van … en laat tranen van ontroering de vrije loop.
    Van harte dank Lucas voor jouw bereidheid om je kwetsbaar te durven opstellen en hiermee een hart onder de riem te steken van tal van partners.
    Van harte dank Kristien om dit artikel dat op jouw blog te publiceren (voor mensen die geen kranten lezen).
    Van harte een warme groet, het ga jullie verder goed!

    Like

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s